ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Μια μέρα πριν τις ευροεκλογές κάθομαι στο μπαλκόνι με τον παππού μου και συζητάμε περί πολιτικής. Κάθε φορά που τα αίματα ανάβουν άθελα μου υψώνω την φωνή. Μίλα σιγά μου λέει, μην ακούσουν οι γείτονες τι λέμε και μας πάρουν με στραβό μάτι.
Δεν αρκεί που στο λόγο μας βάζει φρένα το σύστημα, θέτουμε και εμείς δικά μας όρια περιορίζοντας ακόμα περισσότερο την ελευθερία μας. Και δεν το κάνουμε αυτό επειδή έτσι μας αρέσει, αλλά από φόβο, που όσα χαρτιά και αν μας πούνε ότι δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει, αυτός φωλιάζει μέσα μας και μας κρατάει σε επιφυλακή.
Δεν σιωπούμε μόνο σε θέματα πολιτικής. Ποτέ μου δεν πίστεψα σε θεό και όμως στο σχολείο έκανα πάντα προσευχή. Έτσι απέφευγα προβλήματα όχι μόνο με θρήσκους καθηγητές, αλλά και μαθητές, που από το σπίτι τους μάθανε ότι ο άθεος είναι κακός άνθρωπος.
Οι νομικοί περιορισμοί είναι και αυτοί έντονοι. Όχι σε όλον τον κόσμο αλλά σίγουρα στην χώρα μας. Το άρθρο 14 του Συντάγματος ξεκινά ιδανικά. ‘Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, εγγράφως και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του κράτους.’ Στην συνέχεια ακολουθεί ένα κατεβατό περιορισμών. Βλέποντας το σε σύγκρισή με το αντίστοιχο άρθρο του Αμερικάνικου Συντάγματος θα μας πιάσει απελπισία. Στο δεύτερο δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, η ελευθερία του λόγου δεν έχει όρια. Στην Ελλάδα πάλι, την γενέτειρα της δημοκρατίας τα εκτός και αν δεν έχουν τέλος.
Έχουμε τα κότσια να ξεσπάμε όταν νιώθουμε αδικημένοι σε μικρά θέματα, όταν όμως μας κλείνουν το στόμα δεν κάνουμε τίποτα για να το ανατρέψουμε. Αυτό δεν ξεκίνησε σήμερα. Είναι μια κατάσταση που υπάρχει ανέκαθεν και τροφοδοτείται από εμάς τους ίδιους, όταν μιλάμε σιγά για να μην ακούσει ο γείτονας τι λέμε, όταν προσποιούμαστε ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε. Έτσι επιβιώνουμε στην δημοκρατική μας δικτατορία, σωπαίνοντας.
Το εντυπωσιακό όμως είναι άλλο. Δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε ελεύθεροι. Νομίζουμε ότι είμαστε χωρίς όμως αυτό να ισχύει. Ανοίγουμε την εφημερίδα και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν κάποιος δημοσιογράφος ήθελε κάτι να μας πει και δεν μπόρεσε. Το ίδιο ισχύει για όλα τα μέσα. Το ίδιο ισχύει και για την απλή φωνή, όταν αυτή είναι δημόσια.
Αν ο νόμος δεν αλλάξει, το αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα θα είναι ατομική και μαζική τιμωρία. Σε κάθε αντίθετη άποψη κάποιο εκτός και αν θα βρει έδαφος να ανθίσει.

DEBATE ΜΕ ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ

Πέμπτη απόγευμα πηγαίνοντας προς το μετρό της Εθνικής Άμυνας περνάω έξω από τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ, λίγες ώρες πριν από ένα ακόμα ανούσιο debate. Εννοείται κατά μήκος όλης της Μεσογείων τα γαλάζια στρουμφάκια αντί να προστατεύουν τους πολίτες όλης της Αθήνας, όπως άλλωστε και θα έπρεπε, προετοιμάζουν το έδαφος για την ασφάλεια 5 ατόμων.
Το ότι είμαστε μοναδικός λαός το δείχνουμε επανειλημμένα και δεν εννοώ μόνο επιδεικνύοντας τον αρχαίο πολιτισμό μας αλλά και με το να είμαστε οι μόνοι που κάνουμε debate σε ευρωεκλογές. Φυσικά το αστείο της υπόθεσης είναι ότι μονίμως όταν αυτά τελειώνουν πολιτικοί δημοσιογράφοι και πολίτες κλαιγόμαστε γιατί τίποτα καινούργιο δεν μάθαμε και τίποτα καλό δεν βγήκε από αυτή τη διαδικασία. Όλα τα μεγάλα κανάλια σπαταλούν 3 ώρες τηλεοπτικού χρόνου δείχνοντας παράλληλα το ίδιο πράγμα. Και δεν αρκεί που επικρατεί μια τέτοια κατάσταση, αλλά τα κάνουμε και λάθος.
Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν θέτουν ερωτήσεις στους πολιτικούς τόσοι πολλοί δημοσιογράφοι. Πουθενά οι πολιτικοί δεν καλούνται να απαντήσουν μέσα σε μια βραδιά για τόσα θέματα, με τον χρόνο να πιέζει αρκετά ώστε να μην μπορούν να ολοκληρώσουν, με εξαίρεση βέβαια τον κύριο Καρατζαφέρη που ξεπέρασε σε συντομία όλους τους υπόλοιπους, με μικρές χαριτωμένες και εκτός θέματος απαντησούλες. Βέβαια η αποκορύφωση είναι το γεγονός ότι κάθε πολιτικός μπορεί να θάψει τον άλλο κατά μέτωπο, και ο έτερος δεν έχει το δικαίωμα να απαντήσει.
Δεν χρειάζεται να ανήκεις σε εκείνο το μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων που θα προτιμήσουν την παραλία από την κάλπη για να θεωρείς τα debate ανούσια. Αντιθέτως υπάρχουν αρκετοί βαθιά πολιτικοποιημένοι που θεωρούν ότι η πολιτική δεν προωθείται μέσω τέτοιων διαδικασιών. Και όχι αδίκως θα έλεγα. Στα θετικά ο ένας προσπαθεί να διεκδικήσει από τον άλλο την πρωτιά ενώ στα αρνητικά το μπαλάκι φεύγει αριστερά και δεξιά. Η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση, και η κυβέρνηση την προηγούμενη κυβέρνηση. Κάθε τόσο πετάγεται στον αέρα και κάποιο και εμείς κάναμε λάθη, χωρίς φυσικά πιο συγκεκριμένη αναφορά σε αυτά. Διεκδίκηση συμπάθειας θα έλεγα.
Το δράμα όμως είναι αυτό της επόμενης μέρας. Σε πρωινές εκπομπές ο κάθε κακομοίρης βγαίνει να πει ποιος του άρεσε, λες και παρακολούθησε διαγωνισμό τραγουδιού. Οι περισσότεροι όμως ξέρουν ότι το θέαμα ήταν μέτριο και τα πολύχρωμα παπαγαλάκια όπως είναι φυσικό δεν παράγουν αλλά αναπαράγουν λέξεις.
‘DVD ή βαρβαρότητα’ λοιπόν για όσους Έλληνες δεν θέλησαν να παρακολουθήσουν πολιτική επανάληψη, πολιτική προπαγάνδα, πολιτικά ψέματα και πολιτική λασπολογία. Άλλωστε είναι χαρακτηριστικό μας, όταν δεν έχουμε τίποτα καλό να πούμε για τον εαυτό μας, να τονίζουμε τα λάθη και τα ελαττώματα των άλλων.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΚΤΙΤΣΟΓΡΑΦΟΣ

Αρκάς! Ο γνωστότερος και ένας από τους καλύτερους του είδους του στην Ελλάδα. Εντυπωσιάζει όχι μόνο για της ξεκαρδιστικές, εύστοχες ατάκες του αλλά κυρίως για την επιλογή των χαρακτήρων του που είτε είναι άνθρωποι είτε ζώα, βρίσκουμε σε αυτά στοιχεία του χαρακτήρα μας.
Ο προβληματισμός για ζητήματα όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, η ανασφάλεια σε θέματα σεξουαλικότητας, η μοναξιά που βιώνει η τρίτη ηλικία, η ύπαρξη κάποιας ανώτερης δύναμης και πολλά άλλα φανερώνεται με τρόπο που μόνο μίζερος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Αντίθετα διαβάζοντας τα έργα του συγκρατούμε το κωμικό της υπόθεσης, μοιραζόμενοι όμως υποσυνείδητα τους ίδιους προβληματισμούς με τον καλλιτέχνη.
Τα cartoons του Αρκά απευθύνονται κυρίως σε ενήλικους. Όχι τόσο λόγω κάποιων υβριστικών εκφράσεων ή ακατάλληλων για ανηλίκους σχεδίων - που φυσικά αποτελεί και αυτό αιτία- αλλά κυρίως γιατί τα νοήματα που θέλει να περάσει αφορούν βιώματα που σπάνια αποκτούνται σε παιδική ηλικία.
Οι ήρωες σε ορισμένες περιπτώσεις, βλέπε κόκορα, είναι αξιοθρήνητοι και όμως γίνονται ιδιαίτερα συμπαθείς από τα ίδια τους τα ελαττώματα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μας παίρνει από κάτω όταν ανακαλύπτουμε πόσο μοιάζουμε σε κάποιους από τους χαρακτήρες. Επίσης ιδανικός χαρακτήρας στα έργα του δεν υπάρχει. Όλοι έχουν θετικά και αρνητικά. Αυτό όμως που βασιλεύει είναι η ειρωνεία, που λίγο πολύ αποτελεί στοιχείο όλων, και χρησιμοποιείται κυρίως για άμυνα. Κάπως έτσι όμως δεν συμβαίνει και στην πραγματικότητα?
Τέλος αυτό που κάνει τον καλλιτέχνη ξεχωριστό είναι ότι κανένα έργο δεν διαβάζεται μόνο μια φορά. Όσες φορές και αν ανοίξουμε ένα comic book του Αρκά, πάντα καταλήγουμε να γελάμε με τις ατάκες σαν να είναι η πρώτη μας επαφή με αυτές. Κάποιες έχουν αφήσει ιστορία όπως για παράδειγμα «Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ»

Η ΖΩΗ ΣΤΑ 40

Θυμάστε όταν ήσασταν μικροί που συγγενείς, δάσκαλοι και γείτονες έκαναν την κοινότυπη ερώτηση, τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις και οι απαντήσεις συνήθως ήταν η μια χειρότερη από την άλλη?
Όταν με ρώτησαν πρώτη φορά είχα πει πως θέλω να γίνω καπετάνιος, μετά γιατρός , μαθηματικός (το απολυτήριο λυκείου στα μαθηματικά έχει 8) και τελευταίο δημοσιογράφος.
Ήδη από την πρώτη γυμνασίου κατέληξα στο τι θέλω να σπουδάσω και σήμερα είμαι στο 3ο έτος τμήματος δημοσιογραφίας. Ακριβώς εκεί που με φαντάστηκα πριν από 9 χρόνια, όταν ήμουν μόλις 12 ετών. Τότε με έβλεπα να τελειώνω την σχολή να τρέχω στους δρόμους για να κάνω ρεπορτάζ, να έχω ραδιοφωνικές εκπομπές στον τότε σταθμό jeronimo και να βγαίνω στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του mega για να καμαρώνει η οικογένεια μου.
Πάντα όταν σκεφτόμαστε το μέλλον στο μυαλό μας έρχεται το τέλειο, το ιδανικό, μια ζωή χωρίς προβλήματα με επιτυχία, ευτυχία και πολλά πολλά εκατομμύρια.
Όταν όμως έχουμε ενηλικιωθεί δικαιούμαστε να δημιουργούμε ουτοπικές φαντασιώσεις για το μέλλον?
Με ρώτησαν πως φαντάζομαι τον εαυτό μου σε 20 χρόνια και χωρίς να το θέλω το μυαλό μου ταξίδεψε. Πρώτα απ’ όλα, βρήκα επιτέλους τον τρόπο να εγκαταλείψω αυτή την πόλη, αυτή την χώρα. Δουλεύω στο διπλωματικό σώμα και κάθε 2-3 χρόνια αλλάζω τόπο κατοικίας και ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο γνωρίζοντας χώρες που πολλές φορές δεν ήξερα καν ότι βρίσκονται στον χάρτη.
Ο μισθός μου, ικανοποιητικός, όχι υπερβολικά μεγάλος (για να μην ξεφύγουμε τελείως, όχι τίποτα άλλο). Το τι ακριβώς κάνω στη πρεσβεία δεν το ξέρω, πιθανότατα βέβαια γράφω, μην πάει χαμένο και το πτυχίο.
Σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να γράφω και σε ένα ταξιδιωτικό περιοδικό για τις επισκέψεις μου σε κράτη που λίγοι έχουν ακούσει και ακόμα λιγότεροι έχουν επισκεφτεί. Προχτές ήμουν σε ένα συνέδριο με θέμα τα νέα μέσα. Οι ομιλητές επαναλάμβαναν πως οι εφημερίδες και τα περιοδικά θα γίνουν ψηφιακά, παίρνοντας έτσι μεγαλύτερες διαστάσεις, άρα μάλλον σε 20 χρόνια έτσι θα είναι. Ωραία θα με διαβάζουν και οι φίλοι μου από το εξωτερικό.
Τέλος δεν σταματάω ποτέ να μαθαίνω, δεν σταματάω ποτέ να σπουδάζω. Ουσιαστική δια βίου μάθηση. Γλώσσες, τέχνες, αθλήματα, οτιδήποτε διαφορετικό που να προκαλεί το ενδιαφέρον μου. Έτσι θέλω να είμαι στα 40 μου.
Όταν σκέφτομαι το μέλλον πάντα κάτι με προβληματίζει. Η απογοήτευση αν τα σχέδια αποτύχουν. Αν δεν καταφέρω να ολοκληρώσω τις απαραίτητες σπουδές? Αν δεν με πάρουν? Και κυρίως αν δεν είμαι ικανή για κάτι τέτοιο?
Είναι προτιμότερο να αφήνουμε τα πράγματα να έρθουν όπως είναι να έρθουν ή να κάνουμε όνειρα που ίσως πραγματοποιηθούν και ίσως όχι? Στην ουσία πάλι, μπορεί στην προσπάθεια μας να αφήσουμε τον εγκέφαλο μας να αποδράσει να βρούμε επιπλέον κίνητρα για να πραγματοποιήσουμε αυτά που θέλουμε.
Ποια είναι η συμβουλή μου? Ονειρευτείτε αλλά περιορισμένα!