Θυμάστε όταν ήσασταν μικροί που συγγενείς, δάσκαλοι και γείτονες έκαναν την κοινότυπη ερώτηση, τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις και οι απαντήσεις συνήθως ήταν η μια χειρότερη από την άλλη?
Όταν με ρώτησαν πρώτη φορά είχα πει πως θέλω να γίνω καπετάνιος, μετά γιατρός , μαθηματικός (το απολυτήριο λυκείου στα μαθηματικά έχει 8) και τελευταίο δημοσιογράφος.
Ήδη από την πρώτη γυμνασίου κατέληξα στο τι θέλω να σπουδάσω και σήμερα είμαι στο 3ο έτος τμήματος δημοσιογραφίας. Ακριβώς εκεί που με φαντάστηκα πριν από 9 χρόνια, όταν ήμουν μόλις 12 ετών. Τότε με έβλεπα να τελειώνω την σχολή να τρέχω στους δρόμους για να κάνω ρεπορτάζ, να έχω ραδιοφωνικές εκπομπές στον τότε σταθμό jeronimo και να βγαίνω στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του mega για να καμαρώνει η οικογένεια μου.
Πάντα όταν σκεφτόμαστε το μέλλον στο μυαλό μας έρχεται το τέλειο, το ιδανικό, μια ζωή χωρίς προβλήματα με επιτυχία, ευτυχία και πολλά πολλά εκατομμύρια.
Όταν όμως έχουμε ενηλικιωθεί δικαιούμαστε να δημιουργούμε ουτοπικές φαντασιώσεις για το μέλλον?
Με ρώτησαν πως φαντάζομαι τον εαυτό μου σε 20 χρόνια και χωρίς να το θέλω το μυαλό μου ταξίδεψε. Πρώτα απ’ όλα, βρήκα επιτέλους τον τρόπο να εγκαταλείψω αυτή την πόλη, αυτή την χώρα. Δουλεύω στο διπλωματικό σώμα και κάθε 2-3 χρόνια αλλάζω τόπο κατοικίας και ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο γνωρίζοντας χώρες που πολλές φορές δεν ήξερα καν ότι βρίσκονται στον χάρτη.
Ο μισθός μου, ικανοποιητικός, όχι υπερβολικά μεγάλος (για να μην ξεφύγουμε τελείως, όχι τίποτα άλλο). Το τι ακριβώς κάνω στη πρεσβεία δεν το ξέρω, πιθανότατα βέβαια γράφω, μην πάει χαμένο και το πτυχίο.
Σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να γράφω και σε ένα ταξιδιωτικό περιοδικό για τις επισκέψεις μου σε κράτη που λίγοι έχουν ακούσει και ακόμα λιγότεροι έχουν επισκεφτεί. Προχτές ήμουν σε ένα συνέδριο με θέμα τα νέα μέσα. Οι ομιλητές επαναλάμβαναν πως οι εφημερίδες και τα περιοδικά θα γίνουν ψηφιακά, παίρνοντας έτσι μεγαλύτερες διαστάσεις, άρα μάλλον σε 20 χρόνια έτσι θα είναι. Ωραία θα με διαβάζουν και οι φίλοι μου από το εξωτερικό.
Τέλος δεν σταματάω ποτέ να μαθαίνω, δεν σταματάω ποτέ να σπουδάζω. Ουσιαστική δια βίου μάθηση. Γλώσσες, τέχνες, αθλήματα, οτιδήποτε διαφορετικό που να προκαλεί το ενδιαφέρον μου. Έτσι θέλω να είμαι στα 40 μου.
Όταν σκέφτομαι το μέλλον πάντα κάτι με προβληματίζει. Η απογοήτευση αν τα σχέδια αποτύχουν. Αν δεν καταφέρω να ολοκληρώσω τις απαραίτητες σπουδές? Αν δεν με πάρουν? Και κυρίως αν δεν είμαι ικανή για κάτι τέτοιο?
Είναι προτιμότερο να αφήνουμε τα πράγματα να έρθουν όπως είναι να έρθουν ή να κάνουμε όνειρα που ίσως πραγματοποιηθούν και ίσως όχι? Στην ουσία πάλι, μπορεί στην προσπάθεια μας να αφήσουμε τον εγκέφαλο μας να αποδράσει να βρούμε επιπλέον κίνητρα για να πραγματοποιήσουμε αυτά που θέλουμε.
Ποια είναι η συμβουλή μου? Ονειρευτείτε αλλά περιορισμένα!
Όταν με ρώτησαν πρώτη φορά είχα πει πως θέλω να γίνω καπετάνιος, μετά γιατρός , μαθηματικός (το απολυτήριο λυκείου στα μαθηματικά έχει 8) και τελευταίο δημοσιογράφος.
Ήδη από την πρώτη γυμνασίου κατέληξα στο τι θέλω να σπουδάσω και σήμερα είμαι στο 3ο έτος τμήματος δημοσιογραφίας. Ακριβώς εκεί που με φαντάστηκα πριν από 9 χρόνια, όταν ήμουν μόλις 12 ετών. Τότε με έβλεπα να τελειώνω την σχολή να τρέχω στους δρόμους για να κάνω ρεπορτάζ, να έχω ραδιοφωνικές εκπομπές στον τότε σταθμό jeronimo και να βγαίνω στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του mega για να καμαρώνει η οικογένεια μου.
Πάντα όταν σκεφτόμαστε το μέλλον στο μυαλό μας έρχεται το τέλειο, το ιδανικό, μια ζωή χωρίς προβλήματα με επιτυχία, ευτυχία και πολλά πολλά εκατομμύρια.
Όταν όμως έχουμε ενηλικιωθεί δικαιούμαστε να δημιουργούμε ουτοπικές φαντασιώσεις για το μέλλον?
Με ρώτησαν πως φαντάζομαι τον εαυτό μου σε 20 χρόνια και χωρίς να το θέλω το μυαλό μου ταξίδεψε. Πρώτα απ’ όλα, βρήκα επιτέλους τον τρόπο να εγκαταλείψω αυτή την πόλη, αυτή την χώρα. Δουλεύω στο διπλωματικό σώμα και κάθε 2-3 χρόνια αλλάζω τόπο κατοικίας και ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο γνωρίζοντας χώρες που πολλές φορές δεν ήξερα καν ότι βρίσκονται στον χάρτη.
Ο μισθός μου, ικανοποιητικός, όχι υπερβολικά μεγάλος (για να μην ξεφύγουμε τελείως, όχι τίποτα άλλο). Το τι ακριβώς κάνω στη πρεσβεία δεν το ξέρω, πιθανότατα βέβαια γράφω, μην πάει χαμένο και το πτυχίο.
Σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να γράφω και σε ένα ταξιδιωτικό περιοδικό για τις επισκέψεις μου σε κράτη που λίγοι έχουν ακούσει και ακόμα λιγότεροι έχουν επισκεφτεί. Προχτές ήμουν σε ένα συνέδριο με θέμα τα νέα μέσα. Οι ομιλητές επαναλάμβαναν πως οι εφημερίδες και τα περιοδικά θα γίνουν ψηφιακά, παίρνοντας έτσι μεγαλύτερες διαστάσεις, άρα μάλλον σε 20 χρόνια έτσι θα είναι. Ωραία θα με διαβάζουν και οι φίλοι μου από το εξωτερικό.
Τέλος δεν σταματάω ποτέ να μαθαίνω, δεν σταματάω ποτέ να σπουδάζω. Ουσιαστική δια βίου μάθηση. Γλώσσες, τέχνες, αθλήματα, οτιδήποτε διαφορετικό που να προκαλεί το ενδιαφέρον μου. Έτσι θέλω να είμαι στα 40 μου.
Όταν σκέφτομαι το μέλλον πάντα κάτι με προβληματίζει. Η απογοήτευση αν τα σχέδια αποτύχουν. Αν δεν καταφέρω να ολοκληρώσω τις απαραίτητες σπουδές? Αν δεν με πάρουν? Και κυρίως αν δεν είμαι ικανή για κάτι τέτοιο?
Είναι προτιμότερο να αφήνουμε τα πράγματα να έρθουν όπως είναι να έρθουν ή να κάνουμε όνειρα που ίσως πραγματοποιηθούν και ίσως όχι? Στην ουσία πάλι, μπορεί στην προσπάθεια μας να αφήσουμε τον εγκέφαλο μας να αποδράσει να βρούμε επιπλέον κίνητρα για να πραγματοποιήσουμε αυτά που θέλουμε.
Ποια είναι η συμβουλή μου? Ονειρευτείτε αλλά περιορισμένα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου